Trzy blogi, trzy światy.
Gotowanie jest łatwe
Tam gdzie świeci słońce
Szydełko, igła i nitka
Nadciśnienie tętnicze - to trzeba wiedziec
Błonnik witalny - oczyszczający
Pij czystek
Zioła i zastosowanie ziół na co dzień.
Grupy ziół według zastosowania
Herbatki i mieszanki ziołowe
Kalendarz zbioru ziół
Jadalne kwiaty
Wędliny domowe
Poradnik początkującego, domowego masarza
Kresowiacy gotują
Jak zachować się w górach na szlaku z łańcuchami i klamrami
Co jemy w górach
Początkujący Tatromaniak
Skrócony przewodnik po Tatrach
Tatrzańskie dwutysięczniki oraz spis wszystkich ważnych szczytów, przełęczy, dolin.
Szlaki pokonane lub planowane
Orla Perć
Nordic walking
Nordic walking czy trekking?
Kontakt
Księga gości
 

Nadciśnienie tętnicze - to trzeba wiedziec

Nadciśnienie tętnicze cichy zabójca   żródło   źródło 
 
Co to jest nadciśnienie tętnicze?
 
Nadciśnienie tętnicze to choroba układu krążenia polegająca na stałym lub okresowym podwyższeniu ciśnienia tętniczego krwi. Nadciśnienie tętnicze rozpoznajemy gdy zmierzone wartości wynoszą 140/90mmHg lub powyżej. Na nadciśnienie tętnicze chorują najczęściej osoby po 50 roku życia, zwłaszcza osoby otyłe, prowadzące siedzący tryb życia. Duży wpływ na to czy wystąpi nadciśnienie tętnicze ma także palenie papierosów, nadużywanie alkoholu, częste sytuacje stresowe oraz predyspozycja wrodzona tzn. gdy nadciśnienie tętnicze występuje u członków rodziny (rodzice, rodzeństwo).
 
Nadciśnienie tętnicze - objawy
 
Podstawowym objawem jest podwyższenie się ciśnienia tętniczego krwi skurczowego (górnego) powyżej 139 mmHg lub/i rozkurczowego (dolnego) powyżej 89 mmHg. Podwyższenie ciśnienia może występować stale lub okresowo (potocznie zwane jest ciśnieniem skaczącym). Nadciśnienie tętnicze może przez wiele lat rozwijać się skrycie, nie dając żadnych dolegliwości. Dlatego też należy okresowo badać sobie ciśnienie tętnicze! Pierwszymi objawami jakie powoduje nadciśnienie tętnicze mogą być złe samopoczucie, osłabienie, uporczywe bóle głowy (zwłaszcza w jej tylnej części) oraz krwawienia z nosa. W miarę upływu lat nieleczone nadciśnienie tętnicze powoduje uszkodzenia różnych narządów co prowadzi do powikłań tej choroby (patrz następstwa).
 
Nadciśnienie tętnicze - następstwa
 
Wieloletnie nadciśnienie tętnicze (5-15 lat) może prowadzić do powikłań w postaci: zawału serca, udaru mózgu (wylew), uszkodzenia nerek i wzroku. Nadciśnienie tętnicze może prowadzić do znacznego upośledzenia sprawności i może wiązać się z utratą pracy, koniecznością ograniczenia swojej aktywności. Nadciśnienie tętnicze może też doprowadzić do przedwczesnej śmierci, najczęściej w wyniku zawału serca lub udaru mózgu. W wielu przypadkach można jednak temu zapobiec, wcześnie rozpoznając nadciśnienie tętnicze i podejmując właściwe leczenie i zdrowy styl życia!
 
Nadciśnienie tętnicze - badania
 
- Regularne pomiary ciśnienia – optymalnie 2-3 razy w tygodniu. Pomiar należy wykonywać rano, w południe i wieczorem, a wyniki zapisywać w zeszycie, aby lekarz mógł stwierdzić czy nadciśnienie tętnicze jest kontrolowane i dobrać właściwe dawki leków. Dostępne są różne cieśnieniomierze (sprawdź rodzaje aparatów do pomiaru ciśnienia). Prawidłowo pomiar wykonuje się po co najmniej 5 min. odpoczynku, który nie był poprzedzony wypaleniem papierosa ani spożyciem posiłku. Ważna jest też szerokość mankietu: 12-14 cm, a u osób otyłych powinien być szerszy.
- Gdy nie stwierdza się nieprawidłowych wartości ciśnienia, a istnieje podejrzenie, że występuje nadciśnienie tętnicze, można założyć aparat do całodobowego pomiaru ciśnienia tętniczego – tzw. “holter ciśnieniowy”.
- U każdego chorego na nadciśnienie tętnicze należy wykonywać okresowo zwykłe badanie EKG.
- Okresowo powinno się wykonywać badanie ECHO serca, aby ocenić czy nadciśnienie tętnicze nie spowodowało przerostu serca.
- Zgodnie z zaleceniami należy co 1-2 lata przeprowadzić badanie dna oka, aby ocenić czy nadciśnienie tętnicze nie doprowadziło do uszkodzenie siatkówki.
- Okresowo powinno się wykonywać badania funkcji nerek: poziom kreatyniny, elektrolitów, badanie moczu oraz mikroalbuminurię, ponieważ nadciśnienie tętnicze może prowadzić do uszkodzenia nerek.
- W każdym przypadku powinno się również okresowo badać poziom cukru, cholesterolu i innych tłuszczy.
 
Nadciśnienie tętnicze - leczenie
 
Nadciśnienie tętnicze to przewlekła choroba cywilizacyjna, a więc najważniejsza jest zmiana stylu życia! Należy prawidłowo się odżywiać, o ile to możliwe, utrzymywać wagę ciała w prawidłowych granicach, a osoby otyłe powinny podjąć odchudzanie. Bezwzględnie należy zaprzestać palenia papierosów czy fajki. Dotyczy to również członków rodziny! Należy zaprzestać nadużywania alkoholu i stosować dietę z ograniczeniem zawartości soli kuchennej. Należy leczyć współistniejące choroby takie jak: cukrzyca, podwyższony cholesterol i inne. Pod kontrolą lekarza należy dostosować rodzaj intensywność wysiłku fizycznego.
 
U chorych na nadciśnienie tętnicze bardzo ważna jest stała kontrola ciśnienia oraz stały nadzór lekarski nad leczeniem. Przepisane leki należy przyjmować ciągle, nawet jeśli ciśnienie tętnicze jest prawidłowe, gdyż ich zadaniem jest nie dopuszczać do gwałtownych, niebezpiecznych skoków ciśnienia.
 
Nadciśnienie tętnicze początkowo wymaga 1-2 leków, z czasem zwykle potrzeba ich więcej. Leki najczęściej używane w przewlekłym leczeniu chorych na nadciśnienie tętnicze to:
- ACE-inhibitory – leki pierwszego wyboru.
- Sartany – leki pierwszego wyboru, zwłaszcza przy nietolerancji ACE-inhibitorów.
- Antagoniści wapnia – leki pierwszego wyboru.
- Leki moczopędne – tanie, ale trochę kłopotliwe.
- Beta-blokery – u niektórych chorych leki pierwszego wyboru.
- Alfa-blokery – wskazane w niektórych przypadkach.
- Inne – indywidualnie dostosowane dla potrzeb chorego.
 
Zwykle przepisuje się pacjentowi doraźny lek do "awaryjnego" obniżania wysokiego ciśnienia - dwa najczęściej używane to kaptopril i nitrogliceryna.
 
Nadciśnienie tętnicze jest chorobą przewlekłą, leczoną do końca życia. W niektórych przypadkach, kiedy istnieje usuwalna przyczyna nadciśnienia (nadczynność tarczycy, choroby nerek i inne), po jej usunięciu istnieje możliwość trwałego jego wyleczenia.
 
 
 
 
Nadciśnienie tętnicze - co trzeba wiedzieć?


Nadciśnienie tętnicze komplikuje życie. Co trzeba wiedzieć, aby radzić sobie jak najlepiej? »
· Nadciśnienie tętnicze to choroba przewlekła. Wymaga więc stałej kontroli i leczenia. Nigdy nie wolno zaprzestawać przyjmowania leków, gdy samopoczucie się poprawia.
· Dawki, rodzaj i ilość leków u chorych na nadciśnienie tętnicze są z czasem zmieniane. Zmiany te są niezbędne w celu uzyskania jak najlepszego stanu zdrowia. Sok grejpfrutowy  jest zakazany dla pacjentów przyjmujących wiele różnych leków.
· Nie należy rezygnować z wysiłku fizycznego. Wysiłek fizyczny jest bardzo pożądany, ale jego rodzaj i intensywność należy ustalić z lekarzem. U chorych na nadciśnienie tętnicze preferowany jest wysiłek aerobowy.
· Chorzy z niewydolnością serca muszą ograniczyć ilość wypijanych płynów oraz spożycie soli kuchennej. Należy o to zapytać lekarza.
· Dostępnych jest obecnie bardzo wiele leków na nadciśnienie tętnicze. Każdy ma prawo prosić lekarza o zapisanie tańszych lub droższych specyfików.
· Apteki mają obowiązek (choć rzadko go wypełniają) informować o tańszych odpowiednikach oraz wydać je zamiennie na żądanie. Wiele leków jest produkowanych przez licznych producentów krajowych i zagranicznych, a ceny różnią się często znacznie.
· Apteki narzucają różne marże! Warto sprawdzić cenę leków w kilku aptekach przed wykupieniem recept.
· Obecnie szczepienie przeciwko WZW B (żółtaczka zakaźna) przed zabiegami nie jest finansowane przez kasy chorych. Warto się jednak szczepić na własny koszt, nawet jeśli się nie choruje. Daje to zabezpieczenie w przypadku niespodziewanego zabiegu bądź badania inwazyjnego. Nie trzeba wtedy czekać wymaganych sześciu tygodni na skuteczność szczepienia.
· Grypa u osób z chorobami układu krążenia, do któych należy nadciśnienie tętnicze, częściej prowadzi do powikłań, dlatego szczepionka przeciw tej infekcji zalecana jest u tych chorych  co roku.
 
Nadciśnienie tętnicze - o co pytać lekarza?


Nadciśnienie tętnicze czasami wymaga skomplikowanej terapii i diagnostyki, która często rodzi wiele pytań, które są najważniejsze? »
 
- O okresową kontrolę domowego aparatu do pomiaru ciśnienia z aparatem rtęciowym. Aparaty zegarkowe i elektroniczne mogą z czasem rozregulować się co można stwierdzić przy takiej kontroli.
- O stan zaawansowania choroby. Jeśli nadciśnienie tętnicze spowodowało powikłania ze strony serca, oczu czy nerek, należy prosić o skierowanie do właściwego specjalisty.
- O rodzaj i intensywność bezpiecznego wysiłku. Warto wiedzieć jak duży wysiłek fizyczny można wykonać w miarę bezpiecznie. U chorych na nadciśnienie tętnicze niewskazane są ćwiczenia oporowe.
- O ewentualne badania dodatkowe: dno oka, ECHO serca.
- O ewentualne działania uboczne przepisywanych leków na nadciśnienie tętnicze. Każdy lek może wywoływać różne uboczne działania. Należy poinformować lekarza o wszystkich swoich chorobach i dolegliwościach choćby wydawały się bez związku z chorobą. Przyjmowane leki mogą pogorszyć te stany.
- O poziom cholesterolu, cukru. Są to czynniki ryzyka wymagające leczenia w razie podwyższonych wartości.
- O dietę. Bardzo ważne jest prawidłowe odżywianie się w celu utrzymania prawidłowych wartości poziomu cholesterolu, cukru.
- O ewentualne leczenie uzależnienia od nikotyny. Dostępne są obecnie leki wspomagające rzucanie palenia.
 
Nadciśnienie tętnicze- co robić gdy...


Nadciśnienie tętnicze niesie szereg dolegliwości i ograniczeń w życiu codziennym. Warto wiedzieć co robić w szczególnych sytuacjach »
- lekarz rozpozna nadciśnienie tętnicze ? Należy przestrzegać jego zaleceń! Warto zaopatrzyć się w aparat do mierzenia ciśnienia.
- wystąpi gwałtowny skok ciśnienia? Należy przerwać wykonywaną czynność; usiąść lub położyć się w dobrze wentylowanym pomieszczeniu (otworzyć okno). Jeśli lekarz zapisał lek ,,awaryjny” np. nitroglicerynę w celu zbicia ciśnienia, należy go zażyć. Jeżeli ciśnienie nie spadnie lub pojawią się niepokojące objawy (silny ból w klatce piersiowej, silny ból głowy, zaburzenia neurologiczne takie jak: mrowienie, niedowład lub paraliż, zaburzenia mowy lub widzenia), należy natychmiast wezwać pogotowie.
- wystąpi spadek ciśnienia? ,,Niskie ciśnienie”  jest inne dla każdego chorego. Niepokojące jest wówczas, gdy chory je odczuwa jako uczucie słabości, senności i ma mroczki przed oczyma. Może dojść do zasłabnięcia i utraty przytomności. Jeśli wystąpi duży spadek ciśnienia (np. 90/70 mmHg) połączony z wyżej wymienionymi objawami, to nie powinno się zażywać kolejnych tabletek na nadciśnienie. Należy się skontaktować się z lekarzem w celu dostosowania dawek leków. Jeżeli objawy są bardzo nasilone, należy natychmiast skontaktować się z lekarzem lub wezwać pogotowie.
- pomimo leczenia nie następuje poprawa ciśnienia? Należy skontaktować się z lekarzem kardiologiem w celu określenia czy nie jest to oporne nadciśnienie tętnicze wymagające specjalistycznej diagnostyki.
- leki są za drogie? Warto poprosić lekarza, żeby zapisał tańsze odpowiedniki. Istnieje bardzo duży wybór leków, a lekarz kierując się dobrem pacjenta zapisuje jak najlepsze lekarstwa, które są jednak droższe od starszych poprzedników.
- chcemy wyjechać na wycieczkę, wczasy? Należy zapytać lekarza, czy nie jest to zbyt ryzykowne. Na pewno trzeba zaopatrzyć się w zapas leków. Należy też sprawdzić czy istnieje możliwość otrzymania pomocy lekarskiej w miejscu, do którego się udajemy. Warto mieć przy sobie telefon komórkowy.
 
 
Dr n. med. Hubert Konstantynowicz
Internista, Kardiolog, Kielce Centrum


Nadciśnienie rozpoznajemy, gdy ciśnienie przekracza wartość 140/90 mmHg i dotyczy ciśnienia skurczowego (140), rozkurczowego (90) lub obu wartości. U większości chorych nadciśnienie przez wiele lat nie powoduje istotnych dolegliwości, lecz nieleczone nagle objawia się zawałem, udarem lub niewydolnością nerek. Aby zapobiec tym śmiertelnym powikłaniom, nadciśnienie tętnicze wymaga stałego i wczesnego leczenia. Przyczyny nadciśnienia to w 95% obciążenie genetyczne (tzw. nadciśnienie pierwotne), a w 5% inne przyczyny – potencjalnie usuwalne (tzw. nadciśnienie wtórne). Do przyczyn nadciśnienia wtórnego należą głównie choroby nerek, nadnerczy, zaburzenia hormonalne, wady serca. Zawsze rozpoczynając leczenie nadciśnienia, należy wykluczyć usuwalne przyczyny nadciśnienia wtórnego. Leczenie nadciśnienia to metody niefarmakologiczne i farmakologiczne. Metody niefarmakologiczne należy wdrożyć w każdym przypadku nadciśnienia, a nawet na wczesnym etapie choroby mogą one być wystarczające do normalizacji ciśnienia. Należą do nich redukcja nadwagi, ograniczenie soli w diecie, umiarkowana, stała aktywność fizyczna, ograniczenie spożycia alkoholu, zakaz palenia.
 
 
Nadciśnienie tętnicze pierwotne
Nadciśnienie tętnicze pierwotne zwane jest inaczej idiomatycznym, czyli bez konkretnej uchwytnej przyczyny. Stanowi ono większość przypadków tej choroby −ponad 90%. Przyjmuje się, że jest ono spowodowane rżnymi czynnikami genetycznymi i środowiskowymi, które zaburzają działanie jednego bądź kilku mechanizmów biorących udział w regulacji ciśnienia tętniczego, jak np. układ RAA (renina-angiotensyna-aldosteron), będący układem hormonów wpływających na ciśnienie, układ wspłczulny −część układu nerwowego regulującego między innymi „napięcie naczyń” czy substancje wytwarzane przez śródbłonek naczyń, takie jak prostacykliny czy NO, czyli tlenek azotu.
 
 
Nadciśnienie tętnicze wtórne
O nadciśnieniu tętniczym wtórnym mówimy, gdy nadciśnienie tętnicze występuje na tle innej choroby. Należy je podejrzewać, zwłaszcza gdy pojawia się ono w młodym wieku. Do chorób powodujących nadciśnienie należą:
 
przewlekłe choroby nerek,
nadciśnienie naczyniowonerkowe,
hiperaldosteronizm pierwotny, zwany inaczej zespołem Conna. Polega on na nadmiernym wytwarzaniu aldosteronu przez nadnercza (jest on składową układu RAA), który jest odpowiedzialny za zmniejszenie wydalania przez nerki sodu, który bezpośrednio przyczynia się do powstawania nadciśnienia tętniczego,
zespół Cushinga – zespół wynikający z podwyższonego poziomu hormonów sterydowych we krwi, np. kortyzolu, o różnej etiologii,
guz chromochłonny −zazwyczaj łagodny nowotwór rdzenia nadnerczy, wydzielający katecholaminy −adrenalinę i noradrenalinę, zwiększające intensywność czynności serca i obkurczające bezpośrednio naczynia tętnicze, co prowadzi do wzrostu ciśnienia. Dla tej choroby charakterystyczne są napadowe, gwałtowne i znaczne wzrosty ciśnienia,
obturacyjny bezdech senny,
koarktacja aorty −zwężenie aorty, największej tętnicy w naszym organizmie.
 
 
 
Nadciśnienie tętnicze
Nadciśnienie tętnicze to choroba układu krążenia polegająca na stałym lub częściowym podwyższeniu ciśnienia tętniczego krwi powyżej normy 140/90 mmHg....
Syndrom „białego fartucha”
Jest to nierzadka sytuacja, o której mówimy, gdy pomiary ciśnienia tętniczego wykonywane przez personel medyczny wykazują jego podwyższone wartości, natomiast pomiary wykonywane przez pacjenta samodzielnie w domu są prawidłowe. Przyczyną takiej sytuacji jest oczywiście stres, a nie faktyczna choroba.
 
Czynniki ryzyka nadciśnienia tętniczego
Na rozwój nadciśnienia tętniczego ma ogromny wpływ nasz styl życia. Czynniki, które mogą wywołać wysokie ciśnienie, to: nadwaga lub otyłość, brak aktywności fizycznej, palenie papierosów, nadużywanie alkoholu. Szczególnie narażone są osoby, u których występuje otyłość brzuszna. Wiąże się to z działaniem hormonów, które zwiększają poziom tłuszczów we krwi. Otyłość brzuszna dotyka panów i pań w okresie przekwitania.
W rozwoju nadciśnienia tętniczego mają znaczenie także czynniki genetyczne. Jeżeli ktoś w rodzinie (mama, tata, babcia czy dziadek) choruje na nadciśnienie, zwiększa się ryzyko zachorowania.
 
Objawy nadciśnienia tętniczego
Nadciśnienie tętnicze przez dłuższy czas może przebiegać bezobjawowo. Czasami jedynym objawem mogą być bóle głowy.
Istotne symptomy pojawiają się najczęściej w przypadku rozwinięcia się powikłań narządowych. Z czasem wraz z trwaniem podwyższonego ciśnienia dochodzi do przerostu lewej komory serca, rozwoju miażdżycy, głównie w tętnicach szyjnych, nerkowych i kończyn dolnych, a tym samym zwiększa się ryzyko zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu czy upośledzenia czynności nerek. W przypadku nadciśnienia wtórnego, wartości ciśnienia zazwyczaj są bardzo wysokie. Chory może słabo reagować na leczenie. W nadciśnieniu wywołanym guzem nadnerczy (tzw. pheochromocytoma, czyli guz chromochłonny nadnerczy), charakterystyczne są napady wysokiego ciśnienia z towarzyszącym przyspieszeniem akcji serca, zaczerwienieniem twarzy.
 
Diagnostyka nadciśnienia tętniczego
Rozpoznanie nadciśnienia tętniczego opiera się na wykonywaniu pomiarów ciśnienia tętniczego. Należy nadmienić, że jednokrotne stwierdzenie podwyższonego ciśnienia tętniczego nie uprawnia do rozpoznania nadciśnienia. Istotnymi czynnikami, jakie powinny być uwzględnione przy pomiarze ciśnienia w gabinecie lekarskim to odpowiednia wielkość mankietu, wykluczenie czynników stresowych (nadciśnienie białego fartucha) oraz odpowiedni odpoczynek przed pomiarem ciśnienia (przynajmniej 10 minut w pozycji siedzącej). Należy także wspomnieć, że na pomiar ciśnienia tętniczego może mieć wpływ palenie tytoniu, zwłaszcza jeśli nastąpiło do 30 minut przed badaniem ciśnienia.
Najbardziej cennym badaniem do rozpoznania nadciśnienia jest wykonywanie pomiarów ciśnienia przez chorego w domu (oczywiście aparatem, który jest sprawdzony i nie zawyża lub zaniża pomiarów). Chory powinien notować wartości ciśnienia w specjalnym zeszycie i na tej podstawie można nie tylko rozpoznać nadciśnienie tętnicze, ale także dobrać odpowiednie leczenie (dawki leków oraz czy leki stosować rano lub wieczorem).
Aby rozpoznać nadciśnienie pierwotne, należy wykluczyć potencjalne wtórne przyczyny nadciśnienia, czyli choroby, jakie zostały omówione powyżej. W niektórych sytuacjach wymaga to wykonania USG jamy brzusznej, oceny dopplerowskiej tętnic nerkowych lub oceny nadnerczy.
W przypadku rozpoznania nadciśnienia, lekarz powinien ocenić także, czy u chorego są jakiekolwiek powikłania narządowe. Nie wiadomo bowiem, jak długo już choroba trwa i jakie szkody w organizmie mogły w tym czasie powstać. Wskazane jest zatem wykonanie badania dna oka (nadciśnienie tętnicze wpływa na stan tętnic unaczyniających oko i może wpływać na stan siatkówki, a więc także stan narządu wzroku). Ideałem byłoby także wykonywanie badania echokardiograficznego serca (badanie UKG) u każdego chorego z rozpoznanym nadciśnieniem tętniczym w celu oceny stanu serca, ewentualnych przerostów jego ścian.
Przy diagnozowaniu nadciśnienia tętniczego wskazane jest wykonanie także dodatkowych badań laboratoryjnych mogących wskazywać na dodatkowe czynniki ryzyka chorób sercowo-naczyniowych. Do badań tych zalicza się: morfologię krwi obwodowej, stężenie sodu, potasu, glukozy, kreatyniny. Wskazane jest także wykonanie lipidogramu (cholesterol wraz z jego frakcjami) oraz badania ogólnego moczu wraz z mikroalbuminurią.
 
6. Leczenie nadciśnienia tętniczego
Leczenie nadciśnienia tętniczego obejmuje trzy elementy: zmianę stylu życia, stosowanie leków hipotensyjnych (obniżających ciśnienie tętnicze krwi) oraz modyfikację innych czynników ryzyka chorób sercowo-naczyniowych (tak by zminimalizować ryzyko powstania powikłań nadciśnienia tętniczego).
Docelowe wartości ciśnienia wynoszą poniżej 140/90 mmHg z wyjątkiem osób z współtowarzyszącą cukrzycą i innymi chorobami zwiększającymi ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych, u których wartości docelowe wynoszą poniżej 130/80 mmHg.

 
Modyfikacja stylu życia obejmuje:
 
zmniejszenie masy ciała do wartości prawidłowej (wskaźnik BMI w granicach 18,5-25);
niepalenie tytoniu;
dietę śródziemnomorską (ograniczenie produktów mięsnych, smażonych, duża ilość świeżych warzyw i owoców, spożywanie produktów rybnych i oliwy z oliwek);
zwiększenie aktywności fizycznej – powyżej 30 minut dziennie przez większość dni w tygodniu (np. szybki spacer);
ograniczenie spożycia alkoholu;
zmniejszenie spożycia sodu (soli kuchennej) do minimum. Należy pamiętać; że większość półproduktów dostępnych w sklepach dostarcza bądź przekracza zalecaną dawkę soli −jeżeli to możliwe, należałoby więc całkowicie wyeliminować „dosalanie” potraw.

 
Leki obniżające ciśnienie krwi:
 
diuretyki, czyli leki moczopędne (np. indapamid, hydrochlorotiazyd);
beta-blokery – leki obniżające „napięcie” wspomnianego układu współczulnego (np. karwedilol, nebiwolol, bisoprolol, metoprolol);
inhibitory konwertazy angiotensyny (ACEI) oraz blokery receptora angiotensynowego (ARB) – leki te obniżają ciśnienie, ingerując w układ renina-angiotensyna-aldosteron – np. perindopril, ramipryl, losartan, walsartan;
blokery kanału wapniowego – zmniejszają „napięcie” naczyń (np. amlodypina).
Leki te można stosować zarówno pojedynczo (tzw. monoterapia), jak i w połączeniu. Lekarz zazwyczaj rozpoczyna terapię nadciśnienia od jednego leku. U chorych w młodszym wieku najbardziej wskazane są blokery kanału wapniowego, inhibitory konwertazy angiotensyny oraz inhibitory receptora angiotensynowego. U osób w starszym wieku oraz podeszłym, leczenie zazwyczaj rozpoczyna się od zastosowania leków moczopędnych.
Leki należy zażywać codziennie, a leczenie trwa do końca życia. Co istotne, nie jest możliwe wyleczenie z nadciśnienia tętniczego, chyba że ma ono podłoże wtórne i wyleczymy chorobę, które powoduje nadciśnienie. Tylko takie postępowanie przyniesie zamierzone efekty oraz uchroni przed rozwojem powikłań. Leki należy zażywać o stałych porach, zgodnie z zaleceniami lekarza. Nie powinno się samodzielnie redukować lub zwiększać dawek leków. Należy natomiast często mierzyć ciśnienie tętnicze i zapisywać wartości w dzienniczku, które następnie przedstawia się lekarzowi w czasie badań kontrolnych. Jeżeli wartości ciśnienia pomimo stosowanego leczenia będą wynosiły powyżej 140/90 mmHg, należy zgłosić się szybciej do lekarza, który zmodyfikuje leczenie. Istnieją natomiast leki, które można przyjmować doraźnie, np. w czasie bardzo wysokiego wzrostu ciśnienia (powyżej 160/90), pomimo zażytych leków stosowanych w codziennej terapii. Do leków tych należy przede wszystkim kaptopril (Captopril). Cechuje się dość szybkim działaniem, tabletkę umieszcza się pod językiem, a nie połyka, dzięki czemu szybko się wchłania. Jeżeli jednak pomimo zażycia leku doraźnego ciśnienie nadal będzie wysokie, konieczna jest konsultacja lekarska. Do lekarza należy się także zgłosić wtedy, kiedy takich epizodów wymagających dodatkowego zażycia leku doraźnego będzie więcej. Lekarz wtedy zazwyczaj musi zmodyfikować leczenie (podnieść dawki leku lub włączyć dodatkowo inne leki).
 
Nadciśnienie tętnicze oporne
O nadciśnieniu tętniczym opornym mówimy, jeśli pomimo stosowania trzech lub więcej leków w odpowiednich dawkach i odpowiednim skojarzeniu, w tym jednego leku z grupy leków moczopędnych, nie udaje się uzyskać docelowego ciśnienia tętniczego. U podstaw nadciśnienia tętniczego opornego może leżeć nieprzestrzeganie zaleceń lekarskich (często!), brak współpracy pacjenta w postaci leczenia niefarmakologicznego (alkoholizm, nikotynizm, otyłość, brak ruchu) oraz stosowanie innych leków osłabiających działanie leków hipotensyjnych, jak na przykład często stosowane niesterydowe leki przeciwbólowe.
 
Nadciśnienie tętnicze złośliwe
Nadciśnienie tętnicze złośliwe to najcięższa postać nadciśnienia tętniczego. Stwierdzamy je, gdy ciśnienie rozkurczowe wynosi więcej niż 120-140 mmHg. Charakteryzuje się ono szybkim postępem powikłań narządowych, a zwłaszcza rozwojem niewydolności nerek i serca oraz zmian w naczyniach siatkówki. Najczęściej rozwija się w przebiegu zwężenia tętnic nerkowych (co znacznie pobudza układ RAA) i kłębuszkowego zapalenia nerek. Objawia się ono osłabieniem, bólami i zawrotami głowy, dusznością, bólami w klatce piersiowej. Chorzy z nadciśnieniem tętniczym złośliwym mają znacznie zwiększone ryzyko wystąpienia udaru mózgu i niewydolności serca z jej skrajną postacią połączoną z obrzękiem płuc.
 
Nadciśnienie tętnicze u kobiet w ciąży
Kobiety ciężarne jak w większości schorzeń wymagają odrębnej diagnostyki, klasyfikacji i postępowania. Dotyczy to także nadciśnienia tętniczego. Wyróżnia się:
 
nadciśnienie tętnicze wcześniej istniejące −rozpoznane przed ciążą lub do 20 tygodnia ciąży. Zwykle utrzymuje się do kilkudziesięciu dni po porodzie;
nadciśnienie tętnicze ciążowe – rozwija się po 20 tygodniu ciąży i ustępuje w większości przypadków w kilkadziesiąt dni po porodzie. Nazywane jest stanem przedrzucawkowym. Rozwija się u około 8% ciężarnych kobiet. Jest niebezpieczne, ponieważ może spowodować pojawienie się rzucawki, która jest zagrożeniem zarówno dla matki, jak i płodu;
nadciśnienie tętnicze wcześniej istniejące z nałożonym nadciśnieniem ciążowym – jest to nadciśnienie wcześniej istniejące, którego przebieg zaostrza się w trakcie trwania ciąży;
nadciśnienie tętnicze niesklasyfikowane przed porodem – mówimy o nim, gdy po 20 tygodniu ciąży stwierdzone zostaje nadciśnienie, a w jej wcześniejszym okresie bądź przed zajściem w ciążę nie były wykonywane pomiary.
Zdiagnozowanie nadciśnienia tętniczego u kobiety przed zajściem w ciążę będzie wymagało zmiany jego leczenia, ponieważ większość leków obniżających ciśnienie może wpływać uszkadzająco na płód. Lekiem hipotensyjnym pierwszego rzutu u ciężarnych jest metyldopa.
 
Rokowanie w nadciśnieniu tętniczym
Nadciśnienie tętnicze jest chorobą przewlekłą. Jak już wspomniano wcześniej, jedynie w przypadku usunięcia choroby wywołującej nadciśnienie można uzyskać wyleczenie, w innych sytuacjach choroba trwa przez całe życie. Jeżeli nadciśnienie tętnicze jest rozpoznane odpowiednio wcześnie, będzie odpowiednio leczone, ryzyko powikłań nie jest duże. W przeciwnym przypadku, może dojść do rozwoju powikłań. Najgroźniejszymi są udar mózgu oraz zawał mięśnia sercowego. Nieleczone lub nieodpowiednio leczone nadciśnienie przyspiesza rozwój miażdżycy, może powodować uszkodzenie nerek i ich niewydolność. Nadciśnienie uszkadza także narząd wzroku, może spowodować nawet jego utratę.
 
Zapobieganie nadciśnieniu tętniczemu
Profilaktyka nadciśnienia tętniczego to przede wszystkim utrzymywanie prawidłowej wagi ciała, niepalenie lub zaprzestanie palenia tytoniu. Istotne znaczenie ma także aktywność fizyczna. Nie należy o niej zapominać. Każdy powinien co najmniej 3 razy w tygodniu przez 30 min poświęcić czas na wysiłek fizyczny – spacer marszowym krokiem, bieganie, pływanie, jazda na rowerze. W diecie należy unikać tłuszczów zwierzęcych oraz węglowodanów prostych (słodycze). Każdy powinien też od czasu do czasu mierzyć ciśnienie tętnicze.
 
 





Dodaj komentarz do tej strony:
Twoje imię:
Twoja wiadomość:


Dzisiaj stronę odwiedziło już 1 odwiedzający (21 wejścia) tutaj!
=> Chcesz darmową stronę ? Kliknij tutaj! <=